imperial eagle
Steun de natuur langs onze route met een bijdrage per kilometer die we fietsen! Stort een bijdrage op rek.nr. 9933 van Natuurmonumenten o.v.v. Fietsen voor de keizerarend. En zeg het voort!
Meer info?  Klik op Sponsoring 
stork 

birds
Klik op Sponsoring  

lammergier

kleinst

Laat mij direct de laatste toevoeging zien!
Laat mij de intermezzo's lezen!

foto's zijn te vinden via Picasa:

Vrijdag 23 april, vertrek

Onder een stralende voorjaarszon zijn  we door onze oud-collega’s, familie en vrienden op Schaep en Burgh uitgezwaaid.  Toegezongen door het hele gezelschap met mooi lied van geertjan en toegesproken door Teo Wams, die namens de directie van NM bekend maakte, dat Natuurmonumenten ons project sponsort met een bedrag van 1 euro per kilometer! Geweldig!

Vergezeld door Inge Mes richting Rheden getrokken. We arriveerden daar pas na zevenen; de laatste colletjes op Veluwezoom, Koningsweg en Zijpenberg waren voor deze volbepakte mannen al zwaar. maar goed we begonnen net. We werden allerhartelijkst ontvangen, de ontvangstruimte werd al gesierd met een fraaie foto van ons vertrek van Schaep en Burgh.

Zondag 25 april,  Tegenslag

Zaterdag Duitsland in gefietst tot aan Rhade, boven Schermbeck. Minder ver dan we wilden; Feiko’s conditie was in de loop van de dag sterk achteruit gegaan wegens een stevige verkoudheid. We vonden in Erle een hotel, F. direct bed in met een kop Kraftbrouille, doch het hotel bleek ook op zaterdagavond disco te houden, het gestamp ging door tot ruim in de kleine uurtjes. Ondanks deze tegenslagen zondag weer welgemoed op pad, lekker weer, weinig wind, maar tempo lag nog veel te laag.

In Uentrop, ca. drie km voor de beoogde camping, waren wegwerkzaamheden, geen markeringen, een onoplettend moment en F. vloog met een elegante boog tegen het asfalt, gevolg geschaafde elleboog maar vooral een diepe vleeswond in dijbeen waar de handel van de rem in mijn been was geboord. Ziekenhuis, hechtingen etc. stijf en pijnlijk been, waarmee met geen mogelijkheid viel te fietsen.

Maandag 26 april

Marlies komt F. weer ophalen.

Gert, Juun en JW fietsen door naar Paderborn en een aantal beekdalen kwamen we in het Werradal - een schitterend dal met een hoog romantisch Duits karakter: kleine dorpen en stadjes met vakwerkhuizen, mooie boerderijen en gelegen in een schitterende natuur. Voor veel Nederlanders een onbekend landschap dat veel meer aanbeveling verdient. Voor de vogelliefhebbers: de aantallen zangvogels, roofvogels nemen hoe meer je naar het oosten komt sterk toe. De grasmussen, zwartkoppen en tuinfluiters zijn overal te horen. Fietspaden, kleine wegen tussen koolzaadvelden en in de bermen fruitbomen, die net in bloei beginnen te komen. De Werra wordt steeds smaller en na Veilsdorf klim je het dal uit in een prachtige open ruimte, waar de veldleeuweriken overal zingen. Op het terras in het mooie centrum van Coburg mochten we de volgende wijsheid van de Italiaanse ober noteren ´als je wilt weten hoe het nieuws van morgen is hoef je alleen maar de krant van gisteren te lezen. Er verandert toch niets´. Een levenshouding die we toch maar niet te letterlijk willen nemen. Hoewel, zonder krant de afgelopen weken, hebben we niet het gevoel gehad dat we veel missen.

Dinsdag 27 april

F. naar huisarts, fiets naar de fietsenmaker en veel slapen. Ik ga voor het weekend met de fiets op de trein naar Regensburg en sluit mij daar dan weer aan bij de club.

JW, Gert en Juun zijn in Hofgeismar.

Zondag 2 mei, Rustdag

Koninginnedag passeerde met een oranje ballonnetje achter op de fiets, 1 mei was ook hier een feestdag, alhoewel we van de traditionele meibomen weinig gezien hebben. Het lijkt vooral een dag waarop de Duitse jeugd met kratten bier onderweg lijkt te zijn. In een zwoel regentje zijn we inmiddels in Bayreuth aangekomen, waar we in een volkomen uitgestorven jeugdherberg onze rustdag vieren. Uiteraard uitkijkend naar de terugkeer van Feiko die net ten zuiden van Bayreuth verkeert.

Woensdag 5 mei, Passau

Passau bereiken we op 5 mei. Na nog een enerverend pianoconcert voor 6 tot 8 handen (!) in Bayreuth op zondagavond 2 mei met o.a. een geweldig Koreaans kwartet was het maandag weer fietsen. Langs de Haidenaabroute met motregen, maar wel onderweg drie kraanvogels naar Pfreimd, waar Feiko zit. Het weerzien is glorieus, maar hij heeft nog geen permissie om te fietsen. De hechtingen gaan er pas woensdag uit waardoor hij per trein naar Passau moet. Wij rijden door naar omgeving Schwandorf. Volgende dag (alweer regenachtig) naar Regensburg en door naar Straubing. Dat laatste stuk saai, met forse tegenwind, maar gelukkig droog. De tegenwind houdt aan tot Passau, kracht 4 – 5. Zwaarste etappe vinden Gert en Juun. Hard werken, maar we blijven boven de 100 km per dag halen. Het gaat met een min of meer vast patroon: 7.15 op, 9.00 uur weg, 35 tot 40 km voor de koffie, lunch met cup a soup, bij 70 a 80 km nog een middagstop, waarna we tussen 6 en 7 op een camping zijn, douchen en een cafe voor de maaltijd opzoeken. Nergens is er s avonds internet, waardoor het logboek achterblijft.
Feiko wacht ons die avond in Passau op: zonder hechtingen en eager om te gaan. De teller staat op meer dan 1200 km vanaf 's-Graveland.

Wenen

Na Passau draait de wind. Een redelijk windje mee komt Feiko goed uit. De eerste stukken langs de Donau zijn landschappelijk mooi, de rivier kronkelt door groene bergen. Mooie fietspaden, afgewisseld met kleine dorpjes. We verruilen Duitsland voor Oostenrijk. De fietspaden zijn vlak – de Donau is geheel gestuwd. Die dag de eerste lekke band. Juun is de ongelukkige, maar hij heeft het ook snel weer voor elkaar. Het worden 128 km tot het dorpje Au vlak voorbij Mauthausen. Voorwaar een prestatie voor Feiko. De volgende dag blijkt hij ook klimmend goed mee te komen. Weer wind mee en redelijk weer ondanks alle voorspellingen. Het Donaulandschap wordt vlakker, eentoniger, maar soms met een mooi klooster (Melk), kasteeltje of vergezicht. Feiko breekt een spaak, maar gelukkig kent Oostenrijk ook goede fietsenmakers. We halen Krems en rijden de volgende dag relaxed naar Wenen. Het venijn zit in de staart. Om vanuit het noorden op de westelijk van Wenen gelegen camping te komen wordt ons onderweg een directe route aangeraden – we zien er sportief uit en kunnen dat wel. Het blijkt een kuitenbijter. De ene klim na de andere en alleen Jan Willem komt er fietsend overheen. Vroeg aankomen is er dus niet bij, maar we sluiten die dag wel af in het centrum van Wenen. De teller staat bijna op 1600.

Naar Budapest

Gert krijgt op de camping nog dochter Esther met familie op bezoek voordat we relaxed naar Bratislava vertrekken. Ook op zondagmorgen blijkt Wenen een drukke stad. Het duurt bijna 20 km voor we de stad uit zijn. Daarna over de noordelijke Donaudijk. Lange rechte stukken maar wel langs prachtige ooibossen waar de Donau voor de kanalisatie vroeger doorheen kronkelde.Bij de Slowaakse grensovergang van de nieuwe autoweg konden we als fietsers niet verder. Met wat klauterwerk, de fietsen voorzichtig over vangrail tillen, de bagage los over het hek gegooid gaan we Slowakije in. De eerste landweg strandde in een tarweveld, de tweede leidde naar een begaanbare weg. We bereiken het Hongaarse Donaukiliti, waar we 's avonds Tomas Kusik van de Slowaakse natuurorganisatie BROZ ontmoeten. We bespreken ons bezoek aan Velký Lél - ons eerste sponsorproject verderop langs de Donau. Er lijkt nog weinig geregeld. De weg daarheen blijkt er weer een van tegenwind, maar het is zonnig. We slapen er in een huis dat is voorbestemd om infocentrum te worden en maken 's avonds in het lokale restaurant kennis met Hongaars eten, lokale politiek, de verschillen tussen Hongaars en Slowaaks en de sfeer een klein dorp. Maar vooral welke invloed de afgelopen eeuw op gewone mensen heeft gehad. Na de excursie aan Velký Lél gaat het (weer met tegenwind) via Esztergom naar Budapest. De laatste dag regent het. Maar wat maakt het uit. In Budapest wachten onze partners, wordt de was gedaan en gaat de fiets even op slot.

Velký Lél

Op een stralende dag maken we kennis met het eiland Velký Lél, begeleid door 5 medewerkers van BROZ. Deze kleine regionale Slowaakse natuurorganisatie is vooral een projectenorganisatie die een groeiend aantal herstelprojecten in het Donaugebied heeft en daarvoor jonge enthousiaste mensen aantrekt. Veel projecten worden met Europees (Life)geld gesubsidieerd. Zo ook de regeneratie van Velký Lél. Hier worden de oude ooibossen hersteld door Amerikaans populieren en andere exoten te verwijderen. Wilgen worden weer geknot en grasland wordt weer beweid met vleesvee, waar lokale boeren bij worden betrokken. Niet zonder problemen, want in de communistische tijd is veehouderij ongeveer uit de streek verdwenen. In overleg met de rivierbeheerder wordt stortsteen langs de oever weggehaald zodat steilrandjes ontstaan waar oeverzwaluwen kunnen broeden. Er worden plannen gemaakt om de dam, waarmee het eiland met het vasteland is verbonden, weg te halen. Zo neemt de dynamiek toe – binnen het kader van de gereguleerde rivier. BROZ staat nog voor een enorme opgave, maar gaat die enthousiast en met ambitie te lijf. Wij konden voor hun werk eeen checque van onze sponsors aanbieden. Een bedrag van minimaal 1500 euro (afhankelijk van het verdere verloop van onze tocht en de gulheid van onze sponsors). Het zal worden gebruikt om grond aan te kopen om de positie van BROZ op het eiland te versterken. Grondaankoop is een nog veel gecompliceerder proces dan in Nederland, o.a. door de teruggave aan vooroorlogse eigenaren. Het lijkt ons goed besteed geld!

Intermezzo:
Vogels op weg naar de Keizerarend

Zaterdag 15 mei

Laatste dag in Budapest! Feestelijk gegeten en gezongen ter gelegenheid van 40jarig huwelijk van een stralende Mieke en Gert. Weer: Nat. Dat belooft wat!

Zondag 16 mei

Afscheid van onze geweldige vrouwen met koffie en gebak in het beroemde Hotel New York. Regen en Storm! Gelukkig wind grotendeels in de rug. Onderdak voor deze verkilde, natte kerels leek eerst moeilijk te vinden, maar we zitten nu, half zeven, in een warme kamer 50 kilometer ten zuiden van Budapest aan de rand van het Nationaal Park Kiskunsag.

Maandag 17 mei

Juun is jarig! We beginnen de dag met de jarige toe te zingen. Na een rustig ontbijt houdt het op met regenen en pakken wij de fiets weer op, richting Kecskemét, door het Nationaal Park Kiskunsag. Jan Willem valt in zwijm voor een bijenstal met meer dan honderd kasten, en Juun ontdekt een hele zwerm bijeneters bij de bijenstal. Gert ziet een hop. Het is verder koud en nog steeds stormachtig, maar gelukkig geen regen. Kampeerterrein in Kecskemét blijkt een bouwterrein te zijn geworden, zodat we in een soort studentenhuis een kamer vinden.

Dinsdag 18 mei

Vandaag werd Jan Willem in het youthhostel van Kecskemét met verjaarszang gewekt. Veel smsjes uit meelevend Holland, heel stimulerend! Vandaag maar 40 kilometer naar Bugac met forse wind mee en af en toe motregen. Kamperen maar weer, nu in Nationaal Park. Vanmiddag wandelen op de Pusta. Teveel wind voor vogels en de grote trap zit hier helaas niet. Morgen richting Servie!

Donderdag 20 mei

We zijn nu twee dagen in Novi Becej, dus we hebben vast tijd om morgen weer stukje dagboek te schrijven. Het is mij nu te laat. We fietsten vandaag 150 km nadat we tevergeefs bij een kleine grensovergang probeerden de Hongaars-Servische grens te passeren!
Morgen uitgebreid.

Intermezzo 2:
Waarnemingen van Homo tot Hop

Zaterdag 22 mei, kort bericht via sms

Beste mensen, we hebben al weer heel wat mooie avonturen beleefd. Via Szeged zitten we nu diep in Noord Servië. Gisteren bezoek aan project 2 Slano Kopovo, nu in de tuin bij vriendelijke inwoners van Alibunar. Het weer is weer prima, de internetverbinding minder... Het uitgebreide bericht en Intermezzo 3, daar moeten jullie dus nog even geduld voor hebben!

Woensdag 19 mei

Van Bugac in het Hongaarse Nationaal Park Kiskunsag gaat het in zuidelijke richting, richting Servië. De eerste scharrelaars, we zien een typisch stukje Nederlands veenweidegebied met tureluur, grutto, kievit. Maar eerst komen we door Szeged, een mooie Zuid Hongaarse stad. In Szeged is een gezellige wijnmarkt, we zoeken een fietsenmaker, die een kapotte spaak kan vervangen en de stad blijkt vol te staan met Art nouveau gebouwen. We besluiten hier te overnachten. Voor het eten nog een kleine architectonische excursie en daarna op de wijnmarkt eten met uiteraard een fles wijn.

Donderdag 20 mei

Fietsen naar Servie, althans dat dachten we, maar bij de grens aangekomen worden we niet doorgelaten. Tenminste drie grenspolitie-beambten bemoeien zich er mee, de grensovergang blijkt alleen voor Servische en Hongaarse paspoorten geopend te zijn! Dit leidt uiteraard eerst tot een uitgebreide discussie met de Servische grenswachten, maar ja, ze hebben hun opdrachten uit Belgrado en zeker de oudste is nog door Tito getraind, we komen er niet in. Wij willen Servie niet in de EU!
Terug naar Szeged, naar een andere, grotere grenspost. Die blijkt alleen bereikbaar te zijn over de snelweg, maar dat is voor ons geen probleen, we rijden rustig over de vluchtstrook naar het grenskantoor. Geen problemen, ze zijn binnen een kwartier in Servië, geld wisselen blijkt niet te kunnen, dan maar door, maar hoe kom je als fietser van een snelweg af? Gewoon de volgende afslag maar die is wel weer een stuk verder. Kennelijk is er alleen verkeer per auto tussen Hongarije en Servie. Dan zitten we eindelijk op de goede route en zijn uiteindelijk om acht uur in Novi Becej. We rijden deze dag 150 km.

Vrijdag 21 mei, bezoek aan Slano Kopova

Om half negen worden we opgehaald door de beheerder van Slano Kopova. In het huis van de Jagersclub is een soort van persconferentie, we worden uitgebreid toegesproken in het Servisch en krijgen een beperkte Engelse vertaling. Fotosessie, overhandiging cheque, toasten op de toekomst van Slano Kopova en daarna met de auto naar het terrein. Ik rij in een hele oude Amerikaanse Jeep, bestuurd door een Serviër die in het Joegoslavische leger heeft gediend, gevochten heeft in Kosovo. Je moet maar niet teveel vragen.
Door de vele regens van de afgelopen dagen is de waterstand in het centrale meer veel hoger dan normaal. We zien wel wat zoutplanten,zoals kweldergras en aster, maar het merendeel staat nu onder water. Opvallend is dat we heel weinig vogels zien. Een enkele kluut, heel in de verte een bruine kiekendief. Er is de afgelopen dagen een nieuw kanaal gegraven om het zoete deel van zoet water te voorzien. Lorand, onze begeleider van de afdeling natuurbescherming van zo iets als de provincie, is tevreden. Kuddes koeien en schapen met herder en hond, het bekende beeld uit oostelijk Europa. We lopen verder naar een recent gebouwde lodge, die nog niet af is. Moet infocentrum worden, maar staat zo ver weg en je mag er alleen met vergunning komen, Er ligt een ranger te slapen, hij heeft vanmorgen een jacht begeleid. Over het toekomstig gebruik maken wij ons niet te veel illusies.
Het geheel maakt een dubbele indruk. Enerzijds de eigenaar, de lokale jagersclub, de beheercommissie zal vast ter goeder trouw zijn, maar het blijven jagers. Anderzijds de kwaliteiten van het terrein dat met z'n zoutvegetatie een hele bijzondere plaats inneemt. Lorand maakt een hele kundige indruk en het project wordt ook nog begeleid door Euronatur, een Duitse n.b -organisatie die wel van wanten weet.

Intermezzo 3:
Fietsen

22 mei 2010, Hotel Novi Becej

De man van de beveiligingsdienst kijkt nu wel heel lodderig uit zijn ogen. Sinds de vorige middag beveiligt hij ons vanaf de bank op de eerste verdiepng van ons hotel. De acht schreeuwerige en zeer opdringerige halfdronken Serven die het de meisjes van de receptie knap lastig hebben gemaakt, lijken niet belangrijk genoeg voor hem om in aktie te komen. En nu, als wij op het punt staan te vertrekken lijkt hij geheel ingedommeld. Niet fit genoeg meer om hem een diepteintervieuw door Gert over zijn zieleroerselen af te laten neme.
Nee dan onze Zoriza, de olijke serveerster die ons geheel fit voor onze lange tocht heeft gemaakt met een enorm ontbijt van gebakken eieren, zij neemt geroerd afscheid van die vier complimenteuze Hollanders.... We fietsen om 09.00 uur weg de eerste km's vergezeld door onze vriend/jager/kunstenaar Josimovic. Josimovic berijdt een racefiets waar Eddy Merckx in z'n beginjaren op zou hebben gegloreerd. Een bijzonder vijftal dus dat door vele inwoners van Novi Becej met verwondering wordt nagestaard. Na 5 km moeten we het weer alleen doen na uitgebreid afscheid te hebben genomen. Eindeloze ruimte maar lang niet overal aantrekkelijk. Veel velden met kool, aardappels enz. Een roestig gigantisch petro-chemisch complex, heel in de verte wat grote silo's en fabrieken en in een dorp dat we doorkruisen een diep triest boerderijtje half in het water waar de bewoners op het erf vleesresten aan het sorteren zijn..... Is dit Servie? Ook, maar gelukkig niet alleen. Servie staat ook voor hartelijkheid, mensen die zich net als wij interesseren voor wat er in de wereld omgaat, graag over Europa praten waar ze nog niet welkom zijn en op veel plaatsen een buitengewone natuur. Vlak voor Alibunar bijv. waar we een heuveligachtig landschap binnenrijden, met hier en daar vergezichten op de Karpaten, wat verder weg in Roemenie. Goed landschap ook voor vogelaars, bijeneters en zowaar een mooie volwassen schreeuwarend. Er zou een camping moeten zijn in Alibunar maar na de nodige bewoners aangesproken te hebben wordt het duidelijk: de camping hier is al jaren opgeheven.
Dan verschijnt Radovan op het toneel: hij biedt zijn tuin aan! Waar natuurlijk een zelfgestookte borrel bijhoort.die hij ook de volgende ochtend bij het ontbijt zal aanbieden en die JW zich op zijn nuchtere maag goed laat smaken.

23 mei 2010, Alibunar

Nadat een gebroken spaak van Feiko's fiets onder supervisie van de bekwame Radovan is vervangen, en een gigantisch ontbijt, worden de tenten opgebroken. Dag aardige Radovan, Karodova en de vrolijke 10 jarige Goca! Gert wordt wel heel innig omhelst door Karodova maar ook hij moet van haar scheiden. Vele dorpen verder hebben we het nog steeds over hun geweldige gastvrijheid. Op naar de pont over de Donau, een soort bak voortgestuwd door een sleepbootje aan de zijkant vastgemaakt, die ons km's ver over de Donau naar Ram brengt met z'n Ottomaanse ruines. Steil hellinkje en dan is het weer genieten vooral ook voor JW en Feiko die op een paar bijenhouders stuiten. Het wordt tijd voor een Intermezzo op deze site over dit boeiende onderwerp.....
Om drie uur lijkt het te gaan regenen en zoeken we een camping: weer vergeefs, ook hier opgeheven, wat is dit voor een land.... Dan nog maar twintig km er bovenop, geen straf want de Donau is hier heel interessant. Een bever duikt onder in de richting van zijn burcht in een van de strengen die in verbinding staan met de Donau en even verderop zien we voor het eerst een paar dwergaalscholvers. De regen begint echt door te zetten als we Golubac binnenrijden. Geen privetuin maar een priveappartement, eigendom van een KGB-achtige figuur inclusief donkere glazen in zijn bril die wel erg serieus met onze paspoorten aan de slag gaat. Zoals gebruikelijk in veel hotels hier moet hij daar 's avonds nog mee naar het politieburo. Je weet maar nooit wat voor vlees je in zo'n rare Hollandse kuip aantreft.....

24 mei 2010, Golubac

Paspoorten weer terug, oef. Negen uur met zeer goed weer op pad. Heerlijke tocht langs de Donau, prachtige middeleeuwse burcht maar ook tientallen onverlichte tunneltjes. En de noodspaak van Feiko die het weer begeeft. Gelukkig binnen kwartier opgelost maar het is een duidelijk signaal: hier moet een echte fietsenmaker aan te pas komen. Een zeer stevige lange klim, een snelle afdeling brengt ons in Donji Milanova. Zowaar een heel mooi badplaatsje met een fietsenmaker, dus dat wordt een kamer zoeken. Voor Euro 15 pp hebben we een prachtig huis terbeschikking met uitzicht op de Donau.
De natuurcollega's van het 68000 ha (!) grote Nationale Park Djerdap ontvangen ons uiterlijk hartelijk in hun nieuwe infocentrum waar we in dikke leren stoelen in de boardroom van alles te weten komen over het managen van een NP in Servie. We zijn opeens een tikkie thuis....

Intermezzo 4:
Bijen

Donderdag 27 mei, via sms

Eindelijk weer een douche, in hotel corabia, sinds we in Roemenië zijn. Waar we 2 dagen wild kampeerden tussen gigantisch blaffende honden en hordes muskieten. Het is heet, maar we krijgen er dorpen en agrarische gebruiken voor terug, die bij ons al eeuwen verdwenen zijn. Plus veel enthousiasme als we langszoeven. Over een paar dagen Bulgarije, dat we al dagen aan de overkant zijn liggen!

Vrijdag 28 Mei

De plaatselijke middelbare school heeft het jaarlijkse diner en feest van de eindexamenklassen op het binnenterras van ons hotel. Luidsprekers direct gericht op een van onze kamers, tot ca. 3 uur, maar ook dit overleven we. Na een uurtje fietsen steekt het spakenprobleem bij Feiko weer de kop op. Gebroken spaak naast een al gebroken spaak. F krijgt een lift van een kippenhandelaar, met fiets en bagage naar Turnu Magurele en wordt bij de fietsenmaker afgezet. De fietsenmaker gaat direct aan het werk, heeft binnen 10 minuten de tandwielen eraf, nieuwe spaken erin en is vervolgens nog anderhalf uur bezig met achteras, voorspaken, vooras en afstelling derailleur en wil vervolgens geen geld. Vertel ons niet dat Roemenen niet aardig zijn! In elk dorp worden we hartelijk toegejuicht, kinderen staan klaar voor een high five. Het lijkt soms een zegetocht! We zitten nu in Zimnicea, morgen naar Gheorgiu en Ruse. Ook ons einddoel komt in zicht, we maakten afspraken met onze Bulgaarse gastheren. We hopen dat de cheque die we brengen weer hoger kan worden.

1 juni, De sponsor-tussenstand

Tot 1 juni is er al meer dan €3500 bijeen gebracht aan concrete giften en toezeggingen. De directie van Natuurmonumenten heeft daarbovenop € 1 per km toegezegd voor de steun aan onze collega's in Slowakije, Servie en Bulgarije. Totaal dus ruim €7000. Geweldig!

dinsdag 1 juni

Na het passeren van de Bulgaarse grens met al bijna 3500 km op de teller, heeft Gert helaas moeten afhaken. Vlak voor de grens bleek dat er met zijn linkeroog iets loos was. Reden voor een bezoek aan de oogspecialist in Ruse, de eerste Bulgaarse stad waar we verbleven. Het oordeel van de specialist was helder maar hard: in verband met (het begin van) een loslatend netvlies zsm naar het academisch ziekenhuis in Sofia, een operatie en voorlopig niet meer op de fiets! Kortom een grote teleurstelling en schrik voor Gert, familie en wij als resterend team. Plus de vraag: hoe nu verder. Waarbij bovenaan het lijstje uiteraard de vraag hoe Gert zo snel mogelijk in Sofia -300km van Ruse- te krijgen. Dat is inmiddels geen vraag meer. Gisterenmiddag hebben we Gert met een huurauto naar Sofia gebracht. Daar kennismaking met het Bulgaarse ziekenhuis – een enorm complex van heel oude en moderne gebouwen- en een eerste oriënterend onderzoek. Daarna hebben we met z'n vieren in een hostel om de hoek overnacht. Vandaag zijn wij drieën weer naar Ruse teruggereisd en is Gert grondig onderzocht met het oog op de operatie op woensdag. Bijzonder: hij bevond zich in het gezelschap van de Bulgaarse president (groot nieuws op de TV vanavond) die hier ook voor een onderzoek was. Het doelgerichte netwerken van Gert zal zeker vruchten afwerpen voor de Nederlands-Bulgaarse betrekkingen, daar zijn we van overtuigd. Maar veel belangrijker: Gert is in handen van een deskundig team wat goede hoop biedt voor een goede afloop van dit voor hem zo onverwachte en vervelende gebeuren.

Intermezzo 5:
Gert

2 juni 2010, bericht van Gert! 19.00 uur

Ben geopereerd, gaat allemaal voorspoedig . Dokter nog niet langs geweest om lappen te verwijderen, komt pas morgenochtend. Verwacht morgen of overmorgen naar Ruse te gaan afhankelijk van het oordeel van de arts. Verder geen nieuws.. Gert

2 juni 2010

Juun, Jan Willem en Feiko fietsen vandaag van Ruse naar Ragrad. Na afscheid genomen te hebben van de alleraardigste mensen van hotel Odyssee in Ruse, moesten we de heuvels in. Uiteindelijk viel het wel mee. Koffie in een klein dorp in een klein kroegje met twee stamgasten en de kroegbaas. Feiko maakt aan een stamgast duidelijk wat we gefietst hebben, hetgeen in de combinatie Turks, Bulgaars, Engels en Nederlands niet bepaald gemakkelijk is. Dan mengt de kroegbaas zich in het gesprek. op een briefje schrijft 1971-72. Het blijkt dat hij toen tegen Ajax heeft gevoetbald. Er ontwikkeld zich een gesprek dat hoofdzakelijk bestaat uit de namen van beroemde Ajax-spelers, veel gelach en hartelijkheid, We krijgen nog een alcoholische drank aangeboden, maar die weigeren we, we moeten tenslotte nog een eind fietsen en dat begrijpt deze oude sportman ook wel. Dan maar een flesje sinas. We worden uitbundig uitgezwaaid! In Razgrad ontmoeten we twee Nederlanders in het hotel die slachterij-machines verkopen en installeren.Ze doen al zo'n twintig jaar zaken in Roemenie, Bulgarije en Moldavie. Zij bevestigen ons voorlopige beeld van de Bulgaren, hardwerkend en zakelijk, in tegenstelling tot de Roemenen waar slecht gewerkt wordt en die allesbehalve zakelijk zijn.

vrijdag 4 juni

Operatie oog Gert lijkt goed geslaagd! Hijs is alweer in Ruse, waar hij paar dagen blijft in verband met verder herstel en te proberen zijn fiets naar Nederland te laten brengen via verzekering. Daarna reist hij de rest achterna naar Elhovo waar we morgen aan hopen te komen! Vandaag schitterende tocht van 130km over 2 passen. En vanochten zijn we onder politiebegeleiding V. Preslav uitgebracht, zo zorgzaam zijn ze hier voor de gasten...

Zondag 6 juni: Elhovo!!!

Alle drie hebben we nu meer dan 3500 km op de teller staan. Het plaatsje aan de rand van het Sakargebergte (nou ja, gebergte, hoogste top 600 m) is bereikt. Vanmiddag zullen we voor het eerst Gradimir (Gradi) Gradev ontmoeten, ConservationOfficer van Green Balkans, de federatie van natuurbeschermings NGO's in Bulgarije.�n Gert! Die door Gradi wordt opgepikt van de trein in Jambol. Gisteren een voor ons doen redelijk relaxte tocht gehad hierheen. De eerste 40 km na Jambol heel lage heuvels met grootschalige landbouw. Hier en daar een mooi beekdalletje en in de verte zicht op de heuvels van het Sakargebied. Ook hier zoals zoveel in Roemenie en Bulgarije, gigantische gaten in het wegdek van soms wel 20 cm diep. Al te veel om je heen kijken is er dan niet bij. En op 1 plek was het asfalt helemaal verdwenen want daar werd met europees geld een heel nieuw wegdek aangelegd. Fijn voor diegenen die volgend jaar naar de keizerarend willen fietsen.... Bij een meertje waar we lunchten steltkluten en tientallen ooievaars die als groep op zoek naar lekkere hapjes waren. Zo.n 15 km voor Elhovo werd het echt genieten: lage heuvels met ruige, zeer bloemrijke open stukken afgewisseld door bos. Hop, bijeneters, grauwe klauwieren, veel veldleeuweriken en roofvogels waaronder een schreeuwarend. En dan nu Hotel Diana waar we een paar nachten blijven. �n waar we vandaag de 63e verjaardag van Feiko vierden!! Ochtendgezang, koffie met gebak en zowaar een slingerhulde van Marlies! Ook zijn we nog even de Bulgaars (Russisch?) Orthodoxe dienst binnengelopen. Heel bijzonder: een dienst in een met iconen vol gehangen kerk waar iedereen tijdens de dienst in en uit loopt, kaarsjes aansteekt en kruisjes slaat. En waar de voorganger geholpen door een vrouwelijk "gemeentelid" - die lange stukken voorleest uit de heilige schrift naar we vermoeden - onverstoorbaar allerlei sacrale handelingen verricht. Over wat we de komende weken allemaal nog willen doen, de volgende keer meer, dat gaan we nu eerst met Gradi en Gert bespreken.

Maandag 7 juni, uurtje of 9

Het verlossende woord van Juun over de SMS dat ze een keizerarend hebben gezien! daar hebben ze het allemaal voor gedaan!
prachtige foto's zijn zo snel mogelijk te vinden op: Picasa met het bericht: hierbij het bewijs dat we echt een keizerarend hebben gezien, wat zeg ik, tenmnste 6 incl. juvenielen op een ochtend. Daarvan een paar in gevecht met een schreeuwarend.

Maandag 7 juni, het verslag

We rijden in Gradi's auto door een heet zacht glooiend landschap.. Gradi is het type van een Grieks-Romeinse worstelaar, breed, korte dikke nek, kaalgeschoren hoofd en met een welgevulde taille. Toch zijn dit niet de eigenschappen die hem voor ons zo bijzonder waardevol maken. Hij is de projectleider van de “Green Balkans” organisatie, bevlogen, deskundig, hulpvaardig, geen leuteraar, zeer praktisch en oplossingsgericht. Hij is onze gastheer hier aan het eind van de wereld. Nu zijn er wel meer einden van de wereld, zoals de Ierse westkust en Barger-Compascuum, maar hier aan de Turkse grens in het uiterste zuiden van Bulgarije voel je aan alle kanten: dit is een vergeten stukje Europa. We stoppen, hij draait de auto het land op en we stappen uit. Gradi wijst in de verte naar een man die op een strobaal zit. Voor hem een statief met zo te zien een vogelkijker. We lopen er heen door het gras en de bloemen. Hier en daar wat lage bosjes en in de verte een paar hoge bomen. Dat is de plaats voor een nest van de keizerarend, de “imperial eagle”. De vogelkijker staat gericht op de top van een van de bomen. De veldkijkers worden gepakt en ieder tuurt in de verte naar een glimp van de naamgever van onze tocht. Ik kijk door de vogelkijker, de lucht trilt van de hitte, de kijker trilt van de wind, dansende beelden. Tussen de takken en achter het gebladerte ontwaar ik kleurverschil, dat moet het nest zijn. Een nest bewaakt door een dun betaalde vrijwilliger die tijdens het broedseizoen indringers op afstand houdt. Elk nest heeft zo'n bewaker, de ene keer is dat een man de andere keer een charmante jonge vrouw die haar leven slijt met het bewaken van een adelaarsnest. We turen de lucht af en opeens is hij er. Beginnend als een zwarte stip in de lucht. Verwarring bij mijn maten, wat te doen? Kijker of toch het fototoestel om deze historische gebeurtenis na ruim 3500 km vast te leggen. Het is duidelijk dat deze keizerarend dankbaar is voor onze komst en voor de vele sponsors die hem steunen. Met die financiële steun kan grond gekocht worden van boeren die met hun ploegen van de akker onrust veroorzaken en waardoor een keizerarendstel verderop hun nest dacht te moeten verlaten. Ergo geen broedresultaat. En dat is wel nodig voor deze bijna uitstervende soort. Twintig nesten bekend en wellicht in totaal 30 exemplaren. Met transmitters worden ze zo goed mogelijk gevolgd. De habitat voor hun prooi in goede staat gebracht, zodat ze voort kunnen leven. De vogel komt dichterbij, tot naar schatting van Gradi op zo'n 80 meter, mijn camera klikt, hij staat er op. We hebben elkaar gezien. De harten van de verwoede vogelaars smelten weg, gevoelens van een gelukzalige triomf stijgen op. "Mission accomplished".

Intermezzo 6:
Dankwoord Gradi

Donderdag 17 juni

Naast ons onderkomen in Sarafovo bij Burgas slaat de kerkklok vier uur. Wij zijn net terug van een excursie naar Pomorie. De natuurorganisatie Green Balkans heeft daar een gloednieuw bezoekerscentrum geopend aan de rand van een zoutmeer langs de kust. Bescherming van Europese natuur (Natura 2000) strijdt er met de bouw van nog meer hotels aan de kust van de Zwarte Zee. Pomorie roept associaties op met de Spaanse Costa's waar eindeloze appartementencomplexen half zijn afgebouwd. Naast het bezoekerscentrum zijn recent nog zoutlagunes volgestort om ook daar te kunnen bouwen. Het bezoekerscentrum staat op een prachtige plek met uitzicht op een eilandje in het meer waar grote sterns en visdieven broeden: bij elkaar zo'n 500 paar. Kluten scharrelen ertussen, aalscholvers drogen zich op paaltjes, voorlangs vliegen dwergsterns en in de verte dobberen 3 jonge witte pelikanen. Het is een mooi gebouw dat nog verder ingericht moet worden. Het heeft een complexe voorgeschiedenis, waaruit blijkt dat natuurbescherming in een kustplaats nog lang geen vanzelfsprekendheid is. Moedig van Green Balkans om juist hier zo'n centrum te willen bouwen. Wij zijn hier aangekomen na een aantal dagen in het Sakargebergte. Hoogtepunten daar waren de ontmoetingen met de Keizerarenden (zie eerder in dit dagboek), ons bezoek aan Matochina en de persconferentie van Green Balkans in Svilengrad. Daarna fietsten we via Griekenland naar Edirne in Turkije, waar we afscheid namen van Gert, die met de bus naar Istanbul reisde om vandaar terug naar Nederland te vliegen. Wij fietsten van Edirne via Elhovo naar de kust van de Zwarte Zee bij Burgas. Een paar woorden over die hoogtepunten. Eerst Matochina. Dit kleine en nog oorspronkelijke dorpje ligt aan zuidrand van de Sakarbergen langs de Turkse grens. Ook hier broeden Keizerarenden in populieren langs riviertjes tussen wijngaardjes, korenveldjes en verruigende graslanden. Het oude IJzeren Gordijn is fysiek nog aanwezig. Je kijkt er uit over Turkije. Even verderop ligt Edirne. Het is een prachtig, maar verlaten landschap. Een enkele herder dwaalt er met koeien of schapen en ook hier veel bijenkasten. Het bijzondere is dat Matochina nog maar 18 inwoners telt en Green Balkans samen met de gedreven jurist Koko (Konstantin) hier gedreven aan revitalisering werken. Vol inspiratie zien zij kansen voor ecotoerisme. Hier werd ons een geweldige Balkanmaaltijd bereid, die Gert traditioneel als oudste mocht openen door met alle aanwezigen brood te delen die dat in zout of honing konden dopen. Op de persconferentie in Svilengrad kon Juun de derde cheque van onze reis uitreiken. Met een toelichting van Gradi over het werk van Green Balkans in het Sakargebied, een dankwoord van Gert aan allen die ons in Bulgarije zo hielpen en genteresseerde vragen over onze tocht was deze persconferentie een uitgesproken succes. Goed ook om te zien hoe Green Balkans juist lokale stakeholders en de jeugd bij hun werk weet te betrekken. Na de persconferentie weer de hitte van het fietsen. Edirne was de volgende halte, Kervanserai - nu hotel- moet door de eeuwen heen reizigers zoals wij ontvangen hebben. Edirne was ooit een belangrijke stad in het Ottomaanse rijk. Daarvan getuigen nog de vele bijzondere moskeen. Maar apart was natuurlijk ook het uitbundige leven op straat, de glaasjes thee en natuurlijk het afscheid van Gert die zoals gepland van hieruit naar Istanbul zou reizen. Voor de laatste keer samen aan de maaltijd. Wij hebben elkaar wel leren kennen deze maanden. Wij bereikten 2 dagen later Burgas-een grote havenstad. Sarafovo is een dorpje dat tegen het vliegveld aan ligt. Heerlijk om na die 2 maanden in zee te kunnen zwemmen. In de omgeving zijn nog wat vogels zien zoals bv kleine - en strandplevier in de (botanisch ook bijzondere) duinen, prachtige purperreigers in een klein wetland achter de duinen en groepjes pelikanen in de lagunes rond Burgas.

Intermezzo 7:
Vogels op weg naar de keizerarend

Tot Slot.

Onze reis is nagenoeg ten einde. Bijna 4000 km samen op pad. Veel bijzondere ervaringen en ontmoetingen. Met natuur, met mensen. Niet alles kon in dit dagboek staan. Dit is voorlopig het laatste deel van het dagboek. Over twee dagen zijn we thuis. De website blijft in de lucht. Ons eindverslag zult u hierop kunnen vinden. Voor ons was het geweldig om te weten dat velen dit gelezen hebben en zo hebben meegeleefd. Geweldig was het ook om mensen onderweg de website te kunnen laten zien en zo te laten merken dat dit niet zomaar een fietstocht was. Het was onze bedoeling om er natuurbescherming in Midden- en Oosteuropa mee te ondersteunen. We hebben kennis gemaakt met natuurorganisaties en projecten die het ondersteunen ten volle waard waren. Wie na het lezen van ons verslag deze projecten alsnog mee wil ondersteunen nodigen wij van harte uit dat alsnog te doen. Giro 9933 te name van Natuurmonumenten onder vermelding van "Fietsen voor de keizerarend". Alle giften komen volledig deze projecten ten goede. Dank aan alle sponsors, lezers en aan onze webmasters!

Vrijdag 18 juni 2010, toch nog een nabrander!

De fietsen waren nog net niet gepakt om naar het vliegveld te vertrekken. Maar 't zat ons nog niet helemaal lekker: er stonden nog een paar vogelsoorten op het verlanglijstje. En daarom toch nog even per fiets 15 km over de snelweg, deze keer naar het boeiende bezoekerscentrum van de Bulgaarse vogelbescherming, even ten zuiden van Burgas, waar we zeer gastvrij ontvangen werden. En wat een succes! In no time zo maar even vier lepelaars, drie zwarte ibissen, twee kwakken, een hele rits ralreigers, enkele purperreigers, blauwe en zilverreigers, honderden in hoogspanningsmasten broedende aalscholvers, en ook nog eens hele ritsen dwergaalscholvers. Het kon niet op. En op de terugweg konden we nog net even een prachtige schildpad die midden op de snelweg terecht was gekomen voor de aanstormende banden wegrissen en op een beter stekje in veiligheid brengen.... Mooie laatste dag dus.